1-3-12

life is at my face as of the moment, but why? why am i so afraid, why am i so confused with everything. my mind's a mess right now.

i'm here; stood still
wants to but refuses to take a step
sitting all day and night, thinking.
hoping that it will clear out.
am i hurt or something?

maybe  i'm deaf, maybe blind

something's wrong  but in my mind, only a little is worth.

it continues to spin.

i continue to be irrelevant.

am i just overthinking everything?

or maybe i am really a screwup.

this is shit

i hate it.

1-3-12

lost, looking back on where you've came from, you achieved nothing. big leaps seemed to be like baby steps. is it this hard? so hard to step forward. you want to choose stepping forward but to what direction. still afraid of those who eyed him. to fail. moving forward makes no assurance. you stood there rock hard, refusing to everything from outside. you are there, in solitude. now, refuses to take part of what's already in there and starting to show what are you really and what do you really want. 

i'm stuck here for a while now. 

scallywag!

kasalukuyang naka english(pirate) yung language ko sa pesbook.

senseless addiction, kasi bawat is isa sa atin, gusto maging sociable at makipag-konek sa mga kaibigan, kapamilya at kung sino mang chicks o hottie dyan sa tabi-tabi pero nothing's accomplished. magiging "friend" mo lang naman sila ulit pero ano pagkatapos ng konting mensahe at kamustahan?

anyway.

...

teka nakalimutan ko yung ibabahagi ko.

...

september 23, 2011

around 7:15 in the computer's watch

masasabi ko na talaga na pakalat kalat ang kwento ng buhay ko (hahahahahahaha!), kasi naman meron akong blog dito sa internet, at kagabi, bago  yung supposed to be na "idlip" na nauwi sa "tulog", nagsulat ako isa sa mga luma kong notebook, ng isang journal. pwede na ngang ituring na jigsaw yung mga nakasulat eh, pag nakita mo lahat ng aking mga pinagsusulat, pwede nang malaman kung sinu ata talaga ako. anyway.

nagkaroon kami ng isang maiksing paguusap ni mama kagabi.
napagusapan namin yung estado ng buhay namin

"parang ang ganda ng taon ngayon no?"
"oo nga eh parang ayus lahat, parang magaan sa pakiramdam"

tama naman, kasi matagal na silang parang nag-su"struggle" at ngayon lang parang naging maayos yung flow ng lahat para sa kanila. maraming salamat dahil nagkaganoon. maraming salamat o diyos dahil nakita ko na ganun magulang ko, they all deserve that.

pero hindi dun talaga yung kwento, ang kwento eh umikot sa time table ng buhay. sa pananaw ni mama, may time table ang lahat. tama naman, pero parang dun sumesentro sa time table na lang yung buhay, unending goals to reach.

tama naman diba?

totoong meron dapat, pero bumanat ako kasi ng..

kung puro time table na lang ang nasa isip mo, "dapat meron na akong ganito by this time", "dapat meron na akong ganun by this time"," maglolook back ka sa mga panahong nasayang mo". genuine ba yung happiness mo sa goals mo? kung imiikot sa pagpapayaman yung buhay mo? hindi ko na matandaan kung nakasagot siya eh. pero may pahabol pa ako nun eh.

"diba dapat ding iwasan eh yung mag lolook back ka at sabihing, worth ba nung lahat ng time na yun yung ginawa mo? at sa estado mo ngayon masaya ka ba? o may mga pinalampas ka na panahon para maging masaya ka?"

(letse, parang nalungkot ako amp. hahahhahahahahahaa)

pero hindi eh.as i notice in my life, lahat talaga is interconnected eh. kung hindi ako nagshift ng architecture, i'm stuck sa bagay na walang essense sa akin. kahit na ngayon eh naiisip ko na masarap nga sa engineering dahil mas malamang sila na nagsosolve ng problems kesa sa sandamakmak na projects. mas masaya pa din dito, ewan ko. parang mas hiyang ako dito sa architecture. mas may magagawa ako dito kesa sa ibang course. pinagpala din ako, sa mga magulang, sa kapatid, sa girlfriend, sa pagkakataon. lahat.

sa tingin ko, hindi ito dapat sayangin.. maraming salamat sa lahat, maiksi lang ang buhay pero oks na oks ito.

whut ifs

around 8:14 am. 

medyo maalinsangan. kasing alinsangan ng panahon ang laman ng utak ko. endless what if's. playing scenarios endless thinking, like any normal day. parang naging addiction na yung pagiisip. magulo, magulo ang pagiisip ko, halo halo, makalat, parang bagoong. sa bawat bagay na ginagawa ko, nagiisip ako, kung ano ang makukuha ko dito, nagsisimba, nagmamasid, nakikipagtalastasan. trying to figure out something, something na hindi ko alam. 

hindi natin napapansin na malaki ang influence ng social media sa takbo at pananaw ng isang tao sa buhay. kaya  kung gusto mo na mabuhay sa buhay na talagang gusto mo at hindi dahil naiinggit ka sa ibang tao, friendly advice. wag mong sayangin ang oras mo sa panonood ng tv, or, piliin mo kung ano ang mga papanoorin mo. 

nakikita ko sa local tv, 

sa balita, all those bad news, edited to become more gruesome at maging mas lalong masaklap

ang sinasabi nilang pang-masa na shows, yung iba, nakita mo ba kung paano ang arrangement ng mga audiences? nasa harap yung mga may kaya, at nasa kasulok sulukan lang ang mga talagang nangangailangan. ang mga merong nakakalungkot na estado sa buhay, lalong nakakalungkot tignan. parang isang tao na nanlilimos sa bahay bahay sa pamamagitan ng pagdungaw sa labas ng malalaking gate. 

pagnabiyayaan ka ng limos, sapilitan pa na pinapasabi na maraming salamat sa ganito. sa ganyan.

mga drama tungkol sa pagibig at buhay kuno daw. pero pareparehas lang naman ang nangyayari, may kontrabida, may bida. hindi uso ang tulungan, mas uso pa yung inggitan at papatay dahil sa inggit. mga baluktot na sistema ang pinagbibigyang halaga.

pugad ng chismoso at chismosa, walang takas kahit yung kuyukot na malakas magpawis... tutuligsain. 

gumagawa sila ng pera, gamit ang mga ito, at aliw na aliw naman tayo sa ginagawa nila. parang hindi sadyang nabebrain wash ang mga tao. i can say that media can easily manipulate yung mga tao... minsan parang naiisip ko na ako din siguro. 

tapos biglang pumasok sa isip ko...

are these all my thoughts don't have sense? XD

gising

2:30 na ng umaga, isang malamig at maulang umaga. makalat na mesa, isang basong kape, at projects na nakatiwang-wang sa kung saan saan.

ang unang plano eh para magreview at gumawa ng plate. pero mas gusto ng isip at katawan ko na pumetix. walang disiplina sa sarili.

iniisip ko nga kung tama ba yung title ng blog na ito eh. rebirth ang huwala. tama nga siguro dahil parang namatay din yung paboblog ko dati, nahinto eh. marami kasing ginagawa at puro cheezy days lang ang mababasa ng mga mambabasa... kung merong nagbabasa.

isang tanong na biglang pumasok sa isip ko. bakit nga ba ako nagboblog, anong silbe nito. hindi ito yung mga blogs na nakikita ng tao tungkol sa lugar, sa tao, sa pagkain, at sa kung ano ano pa man na iba't ibang bagay na ine-endorse nila.

talaarawan. yan ang silbe nito para sa akin. labasan ng hinanakit sa mundo, sa mga naramdaman, sa lahat. wala akong ibang source ng output para sa lahat ng mga nakimkim ko. ito lang marahil at posible na ding isama mo na ang sound trip, pagkain, pagluto, pagsayaw. ay marami pala.

2:35 na. free flow lang ng utak. mas masarap pala yung ganito. saktong sakto sa timing, umuulan, medyo malamig, tahimik. solong solo ko ang mundo. wala akong ibang naririnig kung hindi yung tunog sa bawat pagtipa ng keyboard at mga patak ng ulan sa labas ng bahay. masarap sa pakiramdam, pero merong mga bumabagabag sa likod ng utak ko ngayon.

san kaya ako papunta?

hindi mamaya, dahil papasok ako. pero, san kaya ako papunta, patungo. san ako dadalhin. san at ano ang matutunan ko dito panginoon.

wala, itong talaarawan na ito ang sanggunian ko pag nawawala ako. madalas akong mawala. hindi alam kung saan pupunta, walang direksyon tulad ng ibang tao, na pagnangarap, yun yung tinatahak nila. gusto nilang maging engineer, gusto yumaman, gusto ganito, gusto ganyan.

pag ba simple lang ang pangarap, nawawala ang tao?

simple lang kasi ang pangarap ko. ang maging masaya, tunay na masaya. walang pressure galing sa magulang, sa kapatid, sa kaibigan, sa ka-ibigan.

maihahambing ko ang buhay ko sa kung paano ako kumain. mabilis kasi akong kumain, as in. ma-bi-lis. mga 5 minuto hanggang 10 minuto lang ako kung umupo sa hapagkainan. hindi ninanamnam ang pagkain. kain na parang hinahabol. pagkain na lumipas lang. pagkain na pantawid gutom.

hindi ko lang alam ha. kung ako lang yung ganito oh meron ding ibang tao na kagaya ko. pero ayun na nga. ganun yung buhay ko ngayon. habol ng habol, mabilis ang takbo, walang direksyon, hindi naeenjoy ang buhay.

natanga ako.

tumengga yung utak ko. 21 years old na ako ngayon. masasabi ko ba na nagenjoy ako sa buhay ko? paano ba madedefine na nagenjoy ako, hmmm, ang naaalala ko lang eh kapag umiinom ako kasama nung mga kaibigan ko, kapag kasama ko girlfriend ko. minsan, pagtahimik ako. siguro nga. mageenjoy ako kung magoobserve muna ako sa paligid ko. ewan ko.

2:45 am.

tama, simula ngayon. isasaisip ko na gumising ng madaling araw. para magblog. gigising ko yung natutulog kong utak.

marami pa din akong ginagawa, marami pa ding gagawin. pero hindi masamang ilagay dito kung ano ang nasa isip ko. pakiramdam ko nga, ganun at ganun pa din naman ang nilalaman nitong talaarawan na ito. pero ok lang.

september 1, 2011. simula ngayon. ayaw ko nang maging ningas kugon. iipunin ko lahat ng mga nasa isip ko at ilalagay ko dito sa talaarawan na ito. maaaring hindi araw araw. pero dapat madalas. para hindi rin maipon sa utak ko yung mga iniisip ko. pero mailagay dito, at balang araw

mabasa mo yung laman ng utak ko sa bawat panahon na ginugugol ko dito sa pagsusulat nito.

untitled

dear buhay,

Ikaw ang bida sa sarili mong istorya.

Sabi nila “ganun talaga ang mga bida, sa umpisa nagpapagulpi at sa huli bumabawi.”

Sa mga pelikula ganun ang nangyayari, pero sa tunay na buhay? medyo magiisip-isip ka. Sa buhay natin, nagugulpi tayo ng kalungkutan, problema, mga bangungot na ayaw tayong tantanan. Aahon ka pa lang sa isa, andyan nanaman yung second wave. Minsan nga eh tandem pa sila ng tropahan nila at duduruin at pagtatatadyakan ka nila ng malupit. Yung mga taong inaasahan mo, wala. Akala mo magisa ka lang, lugmok. Ang mukha mo ay nakahilahod sa daan, duguan, hindi ka na makatayo sa dagok na ibinigay sa iyo.

Pero hindi ka din makakatiis, magtatanong ka sa sarili mo, san ka nagkamali? naging masama ka bang nilalang para parusahan ng ganun? Marami kang tanong habang tinutulungan mo ang iyong sarili na kahit papaano eh tumihaya. Sa daming tanong na pinakawalan mo, hindi ka nga hilahod ang mukha sa dumi ng daan, gulong-gulo ka naman. Hindi na masakit ang katawan mo, dahil unti unti nang nanoot ang sakit ng mga tanong mo sa loob ng katawan at isipan mo. Dahil ngayon, mas masakit na yung mga naiisip mo at tuluyan ka nang nilalamon nito, nang sarili mong kadiliman, ng sarili mong bangungot. Isa sa mga panahon na alam mong bibigay ka na. Pitik na lang, tiklop ka na.

Naaalala mo na yung, mga taong minahal mo, minamahal mo at mahal mo. Kasi alam mo sa sarili mo na importante sila sa buhay, na mas importante pa sila sa buhay mo. Pero ngayon, kailangan mong pansinin ang sarili mo, na hindi mo napansin pero napabayaan mo na pala yung sarili mo ng hindi mo namamalayan. Hindi ka sigurado kung tama ka o mali, pero ganun kasi sila kaimportante na kahit sarili mo ay mapabayaan mo maasikaso mo lang sila, dahil alam ng puso’t isipan mo, sila lang ang kaligayahan mo. Hindi naman siguro masama na pansinin mo din ang sarili mo paminsan minsan, pero ngayon, parang pansin mo, huli na ang lahat.

Kadiliman lamang ang nakikita mo, yung lakas na kailangan mo, wala na. Magisa ka na lamang sa krusada mo. Madilim. Nakakatakot. Magulo na ang lahat. Nakapikit ang mata mo, pero sa kinahihigaan mo, ramdam mo na patuloy pa din ang ikot ng mundo, hindi siya huminto para sa iyo. Nararamdaman mo na lahat ng tao sa paligid mo’y gumagalaw at dinadaanan ka lang. Ramdam mo na ang lahat ng galaw sa paligid mo ay slow-mo.

Madilim pero susuriin mo ulit ang sarili mo, kaya mo pa ba? Para sa mga mahal mo sa buhay? Babalikan mo ang mga nagawa mo na, at magiisip ka. Sapat na ba yun sa pinapangarap mo para sa kanila. Na kahit napabayaan mo ang sarili mo para sa ibang tao ay sulit naman pala ito. Kakayanin mo pa ba? Walang katapusang tanong ng simpleng nilalang na kagaya mo.

Masakit, mahirap, pero ginawa mo. Pilit mong tinaas ang kanang kamay mo, sinubukan mo. Hindi mo sigurado kung ano ang mangyayari, pero ginawa mo pa din. 

May humawak ng kamay mo, isang tao na hindi mo naman kakilala. Inakay ka niya, at pagmulat mo. Nakita mo, maraming tao, may kanya kanyang laban. Na yung gumulpi sa iyo at ang libo libong iba pa ay mayroong katapat. 

“hindi mo naman kailangang mag-isa eh”

Tumingin ka sa kanya at napansin mo ang ngiti sa kanyang mata. 

“Andito lang naman ako lagi eh. Masyado ka lang ata naging busy sa pagiisa mo.”

“Pasensya na kung marami akong nagawang mali, nahihiya na kasi ako, sa dami kong nagawang mali sa buhay ko, andyan ka pa din. Na napapansin lang kita kapag may kailangan ako, pero pag masaya ako wala, nakakalimot din. Pasensya na sa lahat.”

Nagtanong ka sa sarili mo, kung kaya mo pa. Ngayon kahit papaano may liwanag ka na nakita.

04/18/2011

10

Cold hearts and Hot heads never solved anything. I heard this quotation from my sp*cial s*meone. Sure short quote really means a lot to me, maybe to us. 

Sure, trying to be logical while you are hurt is a really hard thing to do and being stubbornly cold is a lot easier. Sure, that making the other person guilty about what he/she had done to you makes you feel a lot better than eating your pride and letting that go. 

But maybe one should think about what is more important, the thing that that person did to you or the person himself. No one is perfect for everyone has a flaw. 

I know being hurt is really hard. It makes someone standing up turn into a person face down with a flick of a hand. 

Love isn’t flawless either but for sure it’s worth it.

nothing is accomplished when revenge is put in mind, it’s just creating a cycle of hate towards each other. 

out.

09

ang pag-ibig.

love sa ingles.

"merong mga naghahanap, nakakita na, at yung iba sumuko na. "

yan ay galing sa isang kataga sa isang magandang palabas. totoo kung tutuusin, pero ano nga ba talaga iyon?

ung ibang lalaki, matatabil ang labi at matatamis ang mga sinasabi sa mga babae, pero hindi naman tutupdin at sa huli mangiiwan lang. yung iba naman, sa umpisa lang tapos pag tumagal, parang wala na lang. merong nagpapaasa na lang para mang power trip o katuwaan lang. ang mga katangiang ito, hindi lamang panlalaki pero sa mga kababaihan din. pwedeng dahil lang sa natural na ugali ng isang nilalang, pero pwede din naman na dahil sa isang traumatic experience dahil sa kagagawan ng nasa kabilang kasarian. 

pero hindi naman natin maikakaila na meron din namang mga successful. nakita nila ang taong gusto nilang kasama panghabang buhay at hindi na nila pinakawalan ito. pinangalagaan, at papangalagaan ang isa't isa, hindi lamang sa pisikal na aspeto pero sa lahat. bakit kanyo? nakita nila ang isang katangian na hindi na nila makikita sa ibang tao, hindi dahil sa maganda ang pangangatawan, o dahil sa pananamit o sa natapos nito. nakita nila ang katangian na hindi lamang siya partner kung hindi kaibigan, kapatid, magulang, at kasintahan sa isang tao. 

kaso meron din naman, na ayun na. malapit na eh. kaso kinapos, hindi kinapos sa nararamdaman para sa isa't isa pero dahil kinapos sa lakas ng loob. kabaliktaran ito ng nauna na puro lakas ng loob pero walang substansya. ito puro substansya pero walang lakas ng loob na iparamdam sa nagugustuhan. masakit man. pero siguro, kung sila talaga ang magkakatuluyan, magagawan din nila ng paraan yun, pagkakataon lamang ang kailangan. hindi ito kailangang hintayin dahil kung talagang hindi mo na mapigilang lumabas ang nararamdaman mo, lalabas ng kusa ito. depende na lamang sa pagsasabihan kung paano ito tatanggapin. 

maraming kailangang ikonsidera. pero ang pagibig, puro risk dahil hindi ka nakakasigurado kung ano ang mangyayari sa mga susunod na kabanata. nakakatakot mang isipin pero pwedeng may masaktan at may makasakit, depende sa kanila kung kaya nilang gawin yun sa taong nagturing sa kanila na sa kabanatang nagdaan ay naging pinakaimportante sila sa mundo ng isang tao. ang pagibig ay hindi madamot, nagbibigay ito ng init sa kalooban. masarap umibig at ibigin. masarap magmahal. nakakatakot pero ayus lang lalo na kung suportado ka ng mga tao sa paligid mo. ang pagmamahal ay hindi lamang para sa dalawang taong nagmamahalan pero para sa mga taong mahal ang mga tao sa paligid niya. ang pagmamahal ay ang mainit na araw na sumisikat sa umaga, ang bulaklak na umuusbong sa tamang panahon. ang pagibig at pagmamahal ay lahat. nabubuhay ang tao sa pagibig kahit na sabihin pa nito na puot ang nasa puso ng isa. pwedeng minamaskarahan lamang ito noong taong iyon pero sa loob loob niya, pagibig pa din ang bumubuhay sa kanya. matabunan man o hindi. ang pagibig at pagmamahal ay nandyan. ang pagibig ay may respeto, 

at higit sa lahat. ang pagibig at pagmamahal ay ang pakiramdam na nararamdaman mo habang binabasa mo ito.

8

paano kung yung buhay natin ay parang karera ng mga sasakyan tulad sa isang laro sa pc/game console. maraming normal na sasakyan na tumatakbo at kayo andun, naguunahan para makamit ang tagumpay

sabihin na nating mahalagang karera nga. pero sa sitwasyon na yun. hindi ka propesyonal, isang hamak na malalaro ka lamang.

diba importante na alam mo yung tinatahak mo? paano kung hindi mo pa nakikita ang mapa? importante na sa patutunguhan ka titingin at hindi sa kung saan saan. diba parang magmakakatakbo ka ng mas mabilis? ayus din kapag hindi na nangbabangga ng kapwa, o kahit sinong nakaharang sa daan mo, kung trak man o yung ordinaryong sasakyan, diba mas maganda kung iiwasan mo na lang kesa sa banggain ito dahil siya ay nakaharang sa daan mo?.

pero sa sobrang bilis mong magmaneho, hindi mo maiiwasang bumangga. sa mga pader, sa poste, sa puno o kahit san man. hindi na siguro bale. kasalanan mo naman eh kahit na sabihin natin na makakapagpabagal ito sa iyo at mawawala ka sa tamang landas. may chance naman para makabalik ka at makahabol diba? ang mananatili lamang na katanungan para sa mga kakompetensya mo, kung sasama ba sila sa pagbangga sa pader. o iiwas lang para tumuloy sa patutunguhan nila. hinahangad mo nga ay nasa harapan mo, at nagmamadali kang kuhain ito. 

ang problema lang eh kung nakita mo ba talaga yung dinadaanan mo. o dahil sa pagmamadali, wala kang nakita kung hindi yung gusto mong makamit.

ang tanong lang naman eh kung ano na ang mangyayari sa iyo pag nakuha mo na yung gusto mo. yung pakiramdam na masarap ba eh pangmatagalan. o simbilis lamang ng takbo mo nung sumabay kang kumarera sa iba.

7

talking about respect.

as they said, respect begets respect. 

raised middle finger

i am a little bit drunk. just 2 bottles of beer and some shots of some drink. this is from my batchmates/friends in the last course i came from. 

why celebrate? because they graduated already. and then i asked. 

why can't i do it.

the result?

now i know my mother. 

i had no sympathy hence, all talks and sermons on what i must do not, how i must do it. 

not even a simple gesture of sympathy. my mind is now closed from a self centered person. you don't know what i feel today, you don't know how to be in my shoes. all you cared for and all you boast are all the hardships that you came from. all those things. concentration, blah blah blah... and yet you don't know the feeling to be in my shoes. 

i hate myself from being so weak, 

maybe i am drunk...

but as they say. drunk people are the most honest person.

6

so i wake up this morning.

SHET! 7:30 na!

ampota, wala na akong nagawa. my goals are constantly not being achieve this second semester. tinatamad akong gumawa ng plates, inspired naman ako sa mga bagay bagay pero hindi sa gawain na kailangan kong gawin. tamad tamad tamad. ang dami kong tamad. nakakainis. i'm blaming this to myself, kasi kasalanan ko naman na maging tamad. GAWD! 

pero hindi naman ako ganito last sem ah. well maybe nung final stretch last sem. pero bakit ganito ako ngayon?

dapat tayo ang nagaadapt sa working environment at hindi ito yung nagaadapt sa atin. and i think, this is the worst working environment i have. it is the "star section" of our batch. block 201. ngayon inaamin ko, hindi ko trip ang trip nila, hindi ko sila makasundo, hindi ko trip yung working environment. isa itong rant ng mareklamong estudyante. nag kamali ako ng pinili ko yung section na yun, sabi ko kailangan ko ng thrill, pero bumagsak yung thrill level ko into 1 from 7 last sem. haay, hindi naman sila lahat hindi ko gusto pero marami yung hindi ko gusto. isang classroom na grupo grupo, misfit ako dito sa klaseng ito, mataas ang tingin ko dati sa ilan sa kanila pero bumaba dahil sa pinaggagawa nila. haays, wala kang machallenge na thought. walang willing. 

siguro dahil sa age gap and that's shit. 

hindi ko na papansinin yung working environment ko, i'll move in my own will, decisions. wala na akong pakialam sa karamihan.

by the way, ok lang din naman yung iba, nagkaroon ako ng mga bagong tuklas na kaibigan sa 201, solb din naman kahit papaano. minsan masaya, pero minsan lang. i officially say that i don't belong in this group. 

tangina, yan ang masasabi ko sa sarili ko.

galaw galaw men. kailangan mong pumalo dahil finals na. 

next sem, hindi na ako pipili ng section dahil sa naghahanap ako ng thrill, kukuhain ko yung section na sa tingin ko magiging masaya ako.

5

F you!!! i'm back! 

ang problema kasi sa akin ay puro doubts ako sa lahat ng bagay, sa karamihan ng tao. hindi din siguro maiwasan dahil sa mga nangyari sa akin. ayaw ko ng magkaroon ng doubts na sobra sobra dahil hindi ko alam na nakakasakit na ako ng tao lalo na sa mga tunay na nagmamahal sa akin. kulang ako sa tiwala sa sarili ko, sa tiwala sa ibang tao, tiwala sa mundo.

kailangan ko nang magumpisang magtiwala, na hayaan na magopen ng konti. na wag mahiya sa kung ano ako. wala akong napapala sa puro doubts, sa pagiisip ng negative. nakakasama ng loob, dagdag sa stress ko. nakakapeste. nakakainis. 

minsan din kasi, may mga taong nakadepende sa iyo, yung tipong pag nagdududa ka sa kanila, pinanghihinaan sila ng loob. ayaw ko na ng ganun.

may isisingit ako.

iba daw ang first love sa true love. paano ba yun kinaclassify? 

4

this is one of those emo/rants that's bugging me this past few weeks.

sabi nila mother knows best... pero grabe, iba yung nandyan para gabayan ka at ibang usapan na din pag ang nanay mo ay isang control freak. 

ilang taon na ba ako? 20 turning 21, pati pagtulog ko pinapakialaman, kesyo gabi na at kailangan ko na daw matulog. hindi ako gago na hindi matutulog ng walang dahilan at dahil trip ko lang. nangangailangan din ako ng pahinga. 

gagawa ng plates, hindi naman makagawa sa dami ng sumbat na sinasabi sa akin. yun na nga lang daw pinapagawa eh. alam mo ba yung sinasabi mo? kesyo hindi daw ako nag aaral. kulang na lang lagi, laging kulang. hindi ko maabot yung P**********  mong standards.  nakakasama ka ng loob alam mo ba yun? 

puro pressure na lang at puro pakikipagcompare na lang sa iba yung ginagawa mo at ibinibigay mo sa akin. ito ba yung kapalit ng so-called mong support na nagsusupply ng gamit? i'm emotionally drained. kahit na mahaba ang pisi ko. minsan may time na masarap lang talaga mag mura. sa ikabubuti ko? o dahil para may maipagmalaki ka lang? wala ba akong karapatang maging masaya o kahit manlang mag ka time para sa sarili ko? amp.

isa pa. wag kang magtataka kung balang araw, walang matitira sa iyo. sa ginagawa mong panghusga sa lahat ng taong nakakahalubilo mo, sa mga pamatay mong pakikitungo/pakikiplastic. pakitignan po yung ugali mo bago ka magreklamo sa mga taong nasa paligid mo. wag kang magugulat kung pati ako, walang tiwala sa iyo. sa mga dinidikdik mo sa akin.

minsan masarap lang talagang isipin ang pagpapatiwakal, buti na lang. 

3

i hate deaths.

may dumating na masamang balita sa amin kanina. namatay ng yung tita ko sa mother side.

hindi ko alam kung bakit pero parang medyo masaya ako, siguro dahil bed ridden na siya for 3 years dahil sa stroke. nakita ko yung hirap niya at yung hirap ng mga nag aalaga sa kanya. pero mabigat pa rin talaga ang pakiramdam ng may mawawala. 

as much as possible, ayaw ko na may mamamatay na malapit sa akin, kaibigan man o kapamilya. i remembered yung time na namatay yung kaibigan ko dahil sa sakit, lola ko dahil sa katandaan, at ngayon yung tita ko. ayaw ko ng lamay, yung kape na iinumin, yung pagmemeet ng pamilya namin dahil lang may namatayan, yung kabaong. pero mas mabigat sa pakiramdam yung iyakan, kwentuhan, yung huling misa, yung paghahatid sa huling hantungan, yung malungkot na kanta.

ayaw ko nang may nagbibiro ng tungkol sa pagkamatay. ayaw ko ng thought na pumapasok sa akin na may mamamatay pero hindi ito maiwasan lalo na pag meron ng namatay. ayaw kong may mamatay sa magulang ko, yung kapatid ko, yung girlfriend ko, yung mga kaibigan ko. ayaw ko din na may nahihirapan dahil sa sakit. ayaw ko. kung pwede akuin ko na lang lahat.

wag lang sila. 

ayaw ko talaga ng ganito, nakakaiyak, nakakalungkot. nakakainis dahil wala kang magawa, yung mata mo eh parang gripong sira, tulo ng tulo. 

habang pauwi, napapansin ko ang mga crematories, mga memorial chapels, may nakasalubong kaming 2 set ng prusisyon ng patay. may malungkot na kanta. nakakainis, naalala ko yung nang yari kay lola. 

binagsakan ako ng langit at lupa ngayon. naiisip ko yung mga mahal ko sa buhay. nalulungkot ako, sira ang present ko ngayon dahil sa pangyayari. mabigat sa pakiramdam. nakakabuwisit. 

ang magagawa ko lang siguro ay ang magdasal. 

As a Pisces It's impossible to understand your real motivations, because like the tides of the ocean,they change all the time. (WHY Y ACCURATE?!?!?!)

1

happy 1.1.2011 to all

so long 2010! thank you god for the year that ended, it's a good year. having hardships,troubles, fun moments, enjoyment. happiness. 

thank you for the never ending blessings to me and for all, the chances that you've given, taken or forsaken. 

thank you for everything. 

so it's 2011 now. even though i really don't believe in new year's resolution, (for i believe that everyday is a new year, a new chance to make resolutions. i believe in daily renewal end resolution.) rewinding my days as i was a child. i'm making a new one.

first, i will be naming my blog in numbers, to take track with my blog for the whole year maybe. i also decided to make my blog and everything to be put to order. the same tags will be used (arkiboyblog, arkiboykowts, arkiboyshits) to segregate my posts.

second, i will be returning to my old type of blog, the boring-that-no-one-will-read-because-it's-too-long kind of blog. the blog that only a person capable of reading long stories will appreciate and also boring. to take considerations of your dashes, i will be  posting the next blogs in another site and only the link will be posted in your dashes. 

so why do this? because i'm accustomed to make short blogs here in tumblr, a stubborn one that made me forgot my one style of blogging that i left in multiply and live journal. having several blogs aren't that easy to handle specially when you have a friggin tight schedule. and now i realized that i am off my topic. which is making my new year's resolution. so here it is.

my new year's resolution.

-to stop being stubborn. 

i really need to be industrious in making my plates, cleaning up my room, grooming myself,  practice drawing, reading, blogging, and everything that i wanted to. 

- (with the partner of not being stubborn) to be responsible.

in everything that i say that i will do, in the tasks that has been appointed to me, to everything that i am committed to. this is not only for me but for that consideration that a certain person or group of people that had trust in me that i will do it. that i can do it. i don't want to let people down anymore, i need to be strong. 

-(accompanied by being responsible) to shut up and do things.

i really wanted to be silent at times and just observe people, but lately, i became so carefree. talking talking talking, an all-bark-no-bite kind of guy. this year, i need to make remedy for everything that i've screwed last year. and this is the purpose of this blog. to guide me to what i needed to change this year.

-lastly, less thinking (not the type of thinking logically but thinking negative stuffs) 

maybe this is because i am stubborn, my mind has a life of it's own, idle times made my mind wonder around freely and thinking of negative stuffs which is a really bad habit. thinking that someone might have an accident or something, a paranoid weird way of thinking. i really need to be an optimist this year. optimist in everything, tackling one day at a time. 

4 things that i wish/i wanted to do/i will do this year. they say that the secret in having a successful resolution is to have a lesser list of things making it compact and have one's heart and mind to focus in achieving it.

so that's all. smiles, be positive, be happy this year. thanks if you manage to read until this. godbless you.

shapeshift

i’m a blogger, well it think that i am a blogger. but nowadays from what is supposed to be helping me is now destroying me bit by bit. i like to tell stories, to mingle and have a chat with others, to know people a bit deeper than that anyone see’s in him *slash her. 

So i tried social networking and blogging sites, to know more about people and to tell them who i really am. i just can’t help it, for i am curious about everything, about the world, about people, anything under the sun. i became lighter, and it helped me to think about anything a lot more. 

but the problem now is, i don’t know, for these past months, i had indulged myself in this what you so called paranoia. i think too much about everything and most of the people. social networking and blogging became an addiction. i check my facebook, tumblr, and multiply every now and then and it drained my time. everything became out of line. happiness cannot be found in this.

i didn’t mention this but i think, everyday is a new year. every date has it’s counter part last year, so if you think about it, everyday is a new year and a new day as well. so you can make you new year’s resolution everyday. And I am making one today. it can’t wait, i have to do this now for now is the best time for this. 

the catch is, i need to have my own discipline in doing things, for that, i am making my schedule for everyday. not the hourly-makes you mechanical-type of schedule but a simple one. and i want to follow it rigorously.

• exercise, jogging early in the morning. 

(as a student of architecture, often i don’t have enough time to have it done because of plates. i want to be a healthy person inside and out. i’ve done it last summer, why can’t i have it done now.)

• checking mail/computer will be reduced. 

(i plan to have it checked maybe before i go to sleep. i need to reduce the time spent in the front of the computer so that i can do other  things that are more productive than that.)

this is my first step. maybe when you read this, you might think that “This would be so damn easy if i’ll have to do it myself”. it’s alright to think about it that way, but hell, this will be hard if you turn you’re lifestyle to a lazy as shit and carefree one like i have done mine. 

i didn’t submitted my plate in design which has the consequence of failing in the preliminaries so i have to catch up to my classmates. i need to change my lifestyle not only for myself. so this is a shapeshift.