Saturday, July 10, 2010

it's been a while.

‎2 bottles of beer, a can of coffee, earphones on my ears, a seat near the window, a restless mind, everything is perfect... so down this night, depressed in the lowest possible. i was wearing a mask all the time.

i'm dizzy and sleepy, but i'm fighting those sensations. i won't sleep until i blog these things inside my head. it was real, i am wearing a mask all the time, and this time, it hit a nerve or two, hitting it in the right spot. 

a can of coffee, earphones on my ears, a seat near the window, a restless mind, everything is perfect... so down this night, depressed in the lowest possible. i was wearing a mask all the time.

before riding the bus going home from a celebration of one of my friends in sherwood, i went to a convenience store in lawton to buy a can of coffee. seriously, 2 bottles of beer gave me a feeling of dizziness, and i bought that can of coffee, maybe for the hope that it will keep me awake for sometime. 

so there i was. on my seat, on the left side of the bus, near the window. no one bothered to sit beside me for there are many vacant seats. then flash backs started to swoop in every direction, one by one, so fast that i can't put my guard up.  it was a long time that i didn't felt this way. that two damn bottles. *smiles

who am i. really? it was a reality check, self-assessment. i was submerged in something that i didn't expect. and i don't know what it really is.

i am. a superhero, i help anyone as long as i can give help to others but i carry my own load it's very seldom that i seek for someone's help, when that time comes, i really need someone's help or i want someone's accompany so that i can do what i have to do.

i am a mellow dramatic kind of a guy. i hate to admit it but i live in a fantasy shit kind of love life. what do you expect for someone who never experienced holding hands, long embraces, cheezy line exchanges, hugs, dates and many more that is related for that experience towards the opposite sex, even in the family, i'm not exposed in those kinds of things. almost 20 years of solely living in a fantasy. i only experience those kinds of things in watching movies. 

so now that i experience some dosages of those simple deeds from others, i'm confused and i don't know how to act. will i do this or that. i'm naive. in those instances, i have no voice or no strength at all... i'll just froze

my mind is restless, and it's functioning more than my heart, i always think logical in everything that i do. my mind's voice is much louder than that of the so-called "heart". i'm always finding things that are negative and positive. maybe i'm not good at speeches, with wrong grammar or anything. i live in the wisdom of some of the old and some of the new. my heart only shouts in some instances like in this time, while i draw, and some when i at least expect it. 

i am easily confused, with girls that give the slightest kinds of affection, or even just plainly staring at me, those eyes that i can't read. maybe this is love. just maybe, first only one, then another came, then other. i hate to admit it but i'm drowned in my own foolishness for the simple cause that i don't know how to weigh things. it's one of those times that my heart, says something and maybe over reacting and my mind follows that illusion instantly. 

earphones on my ears, a seat near the window, a restless mind, i sink into my own piece of solitude. 

i act that i am logical, that i can help others, that i am listening. i am just reflecting things that one want's to see in me. maybe this is me, maybe not, for at times i too, don't know who am i. i am smiling, telling jokes, laughing my ass off, but they say that in somehow, someway. those who laugh out the most, who gives others smiles, they are hurt the most. 

 i was wearing a mask all the time. or maybe, this is me all the time, and it was no illusion. the illusion is the sadness. 

 i was wearing a mask all the time, or even so, i am who i am that others think of me and i am pretending that i am wearing a mask but i am not. 




i pray. silently. 








my prayer was answered, my mp4 ran out of battery after that period in that last sentence. thank you. 



my heart beats, my mind is working. 

Wednesday, June 9, 2010

pardon me

Pardon me while I burst...

A decade ago, 
I never thought I would be,
at twenty-three, on the verge of 
spontaneous combustion. -Woe-is-me.-
But I guess that it comes 
with the territory,
An ominous landscape of
never-ending calamity.
I need you to hear, 
I need you to see
that I have had all I can take and
exploding seems like an imminent possibility
to me.

So pardon me while I burst
into flames.
I've had enough of the world
and its people's mindless games.
So pardon me while I burn
and rise above the flame.
Pardon me, pardon me...
I'll never be the same!

Not two days ago,
I was having a look
in a book
and I saw a picture of a guy
fried up above his knee.
I said, "I can relate,"
cause lately I've been thinking of combustication
as a welcome vacation from
the burdens of
the planet Earth.
like gravity, hypocrisy,
and the perils of being in 3-D...
but thinking so much differently. 

Pardon me while I burst
into flames.
I've had enough of the world
and its people's mindless games.
So pardon me while I burn
and rise above the flame.
Pardon me, pardon me...
I'll never be the same!

Never be the same, yeah...
Pardon me, while I burst into flames...
Pardon me, pardon me, pardon me.

So pardon me while I burst
into flames.
I've had enough of the world
and its people's mindless games.
So pardon me while I burn
and rise above the flame.
Pardon me, pardon me...
I'll never be the same!

Never be the same, 











pardon me- incubus

Wednesday, June 2, 2010

Do not pray for an easy life. Pray for the strength to endure a difficult one.” — Bruce Lee

8:57,06/02/2010

it's been a while. kala ko hindi na ako babalik dito... buti na lang bumalik pa ulit ako. 

akala ko din hindi na ako babalik dito na ginagawa ang mga dati kong ginagawa. pero mali ako. hindi talaga siguro ako yung taong nagsasabi na may tuldok sa lahat ng sentence. siguro comma lang

ewan ko kung down ako dahil sa kanta na naririnig ko ngayon o sa mga bagay bagay na biglaan na lang pumapasok sa isip ko.

june na, pasukan na. malapit na. pero ayun pa din ako, hopeless romantiko na wala pang napapatunayan sa sarili. isang tae na tinatapak tapakan ng karamihan at isang bahid ng dumi sa lipunan. tao ako. ata. may utak na gumagana, katawang gumagawa. pero hindi ko talaga maintindihan kung bakit ba may mga tao na pilit na sinasabihan ako sa kung ano ang dapat kong gawin, bawat minuto, bawat segundo.

nakakabingi, nakakatorete.... ganun ba ako kabobo para hindi kumilos sa mga dapat kong gawin sa bahay? hindi ba sapat sa kanila na tumutulong ako dito sa bahay at ang gusto nila iusog ko pa ang bahay o tumulay sa sampayan para sa ikaliligaya nila?

minsan...

bullshet.

yan ang tingin ko sa mundo.


optimistic naman ako kadalasan eh, pero sumusumpong talaga yung mga oras na nakakayamot lahat. tapos pag nagumpisa na. parang mga tao sa lrt na pagnatumba ang isa sa loob ng tren, sunod sunod na.

ganun ba ako kapanget, at hindi worth yung kahit isang reply mo sa akin? bakit hanggang ngayon, parang delayed yung maturity ko. manhid na ba ako at pinatigas ng panahon? ganun ba ako ka gago para gaguhin din ng pakonti konti ng mundo? magkano ang ipod nano na 3rd gen? may magbibigay ba sa akin ng libre nito dahil kailangan ko / gusto ko ito dahil ito yung magiging kaakibat ko sa paggawa ng plates magdamagan...

gusto kong magwala, pero hindi ko magawa, medyo pagod na ako eh.

kahit na ilang beses ko isaksak sa sarili ko na

"dapat ikaw ang umintindi dahil ikaw ang nakakaintindi"

minsan nakakapagod din na makinig, at gusto mo, kahit minsan, may makikinig sa iyo ng seryoso, kasing seryoso ng pagbigay mo ng mga payo at kung ano ano sa mga taong humingi sa iyo ng payo...

hindi ako clown, na andyan pag malungkot ka, na laugh trip lang lagi ang ibinabato, na kinakatakutan ng karamihan sa mga bata, na magaling mag magic... 

tao din ako. kahit papaano may pakiramdam, hindi ako yung kumot na andyan kapag nilalamig ka. 

masakit man isipin pero paminsan minsan, kaibigan mo lang ba ako kapag kailangan mo ako? 



kasi kahit hindi sinasadya, ganun yung nararamdaman ko.


hindi ako yung cleverbot na sumasagot sa mga seryosong tanong mo ng pabalang. seryoso ako, hindi lang halata...






minsan masarap talagang manahimik ka na lang.


kahit na minsan, minahal ata kita. hindi ako sigurado, kaya hindi ko sinubukan. dahil ang trato ko sa lahat ng relasyon eh hindi parang mainit na kanin na pag mainit at nakakapaso eh iluluwa mo.


dahil tao yan, hindi mo maihahambing sa kahit anong bagay yan... hindi laruan, hindi alaga. 






down, mabigat ang dibdib, magulo ang utak, inaantok.






9:19 pm 

06/02/2010

Tuesday, March 23, 2010

labels in each other makes everything a lot harder

panget , professor, bestfriend, friend, boyfriend , girlfriend, kamote, sweetypie,sir, ma'am, magaling, idol, mamaw, kurimaw, master

at kung ano ano pa.... marami pa yan eh... mga simpleng labels sa iba't ibang tao. "labels in each other makes everything a lot harder" title ng blog ko at habang tinatayp ko at pinagiisipan ang mga bagay na ito.... nagpaplay yung walang kasing gulo kong playlist. 

mga labels sa iba't ibang tao... ay alam mo ba yan? si ganyan, bestfriend ko yun... o kaya friend ko yun.

minsan minsan nilalagyan natin ng mga labels yung isa't isa. kaclose natin o kahit hindi. ang tanong lang naman is -->> kailangan nga ba ng label? 

marami kang kaibigan? tapos maglalabel ka ng kaibigan mo yung isa pero hindi yun isa. yung pagkakaibigan ba ay nakaenclosed sa bestfriends na label? 

sa magsingirog, magshuta. kailangan nga ba ng label? mahal, sugar, sweetiepie, bukopie,pinaypay? nandun ba nakaenclosed sa pangalan yung paghanga, pagibig ninyo sa isa't isa?

sa work, sa pamilya. pwede ang may label pero pwede din ang wala. depende sa tao. kung mababaw ba siya o malalim.

minsan kasi napapaisip ako... kailangan nga ba talaga lalo na sa mga taong hindi mo kaano-ano pero gusto mong magbuild ng bonds. hindi mo ba nararamdaman na minsan eh nakakapressure... tulad na lang na pagnalabelan ka na magaling, mabait. parang nakakapressure na i-sustain yung expectations. 

yun! expectations. kalakip yun paminsan minsan ng mga labels mo sa isang tao... GF/BF... hindi ba pwedeng walang labels pero alam ninyo sa isa't isa kung ano ang estado ninyo... walang pressure pero may commitment, may pag mamahal. katulad din sa kaibigan, may commitment at may pagmamahal, pero hindi mo ginagawa ang isang bagay dahil sa "kaibigan" mo o "GF/BF" mo siya pero ginagawa mo dahil may concern ka, dahil gusto mo. 

maybe. hindi nga applicable to sa lahat ng tao. hindi lahat pareparehas ng paguutak, hindi kaparehas ng mga naiisip mo o naiisip ng iba,

bakit ko nga ba naitype ito? sobra sobra sa mga period at wrong gramming pa...

kasi ganito ako. ayaw ko ng labels, at sana maintindihan mong nagbabasa na hindi ako masyado sa pageexpress ng feelings through verbal. pero sana maintindihan mo na nageeffort din ako. hindi dahil napepressure ako pero gusto gawin yung mga ginagawa ko para sa iyo, sa sarili ko at para sa atin. marunong naman akong ngumiti pagkasama ko ang mga kasama ko kahit na yung iba ay hindi sa personal o sa chat lang. 

magulo ang mga tinayp ko...

baka hindi niyo din maintindihan... XD

Wednesday, March 10, 2010

06:14 03/11/2010

ahhhh. hindi ko alam. pero bumabalik ako sa multiply. medyo nakakamiss na mag blog. saktong sakto pa kasi classical music yung pinakikinggan ko. dapat gumagawa ako ng perspective ngayon pero dito na ako nauwi sa pag boblog. hindi ko nga alam kung marunong pa akong mag blog or there is such a thing na "hindi na marunong mag blog". 

dito nanaman ako sa mga random thoughts ko.

nakakainis minsan eh. ung tipong hindi mo maintindihan yung sarili mo. you tend to oppose your self. when you tend to joke around, you are or you're looking serious. but when you become serious, you end up joking around. mahirap talagang mag express ng kung anong feelings lalo na kapag harapan na. kung galit ka, kung inlove ka, kung gutom ka. 

kanina gumagawa ako ng plate. na realize ko nanaman na wala nanaman yung efforts ko. tama nga na sabihin na hindi mo dapat ginagawa yung mga bagay na gusto mo para i-please yung mga taong nasa paligid mo. dapat pini-please mo ang sarili mo. pero minsan lang talaga. maghahanap ka ng magiging proud sa mga gawa mo. specially yung mga ineexpect mo na maging proud, or kahit masuklian manlang yung efforts mo. siguro nga that's the irony of life. 

tapos na yung philosophy class namin. enjoy yung bawat klase. sulit yung 1 lang na ipinapasok ko every wednesday. sa philo ko naintindihan o pahapyaw na nasunggaban na wala nga talagang recipe sa buhay. 

"life's happiness is like grasping water"

for a moment, masaya ka. mamaya hindi na kasi badtrip ka na, depressed o natatae. may pera ka, may kaibigan ka. nasa iyo na ang lahat. pero palagi. palaging parang may kulang. may tendency talaga ang mga tao na hindi makuntento sa kung ano ang meron sila. 

nakakagulo ng utak ang philosophy, pero in a good sense. hindi mo alam kung ididirect ka nito sa tamang landas o talagang nantitrip lang ang gumawa nito, na talagang nanggagambala lang. 

sabi ng prof namin lagi pag maguumpisa ang klase.

"ang diyos eh hanggang sa labas ng pinto lamang, mamaya niyo na siya balikan pagkatapos ng klase"

pero nagdadasal kami bago mag klase. mapa personal prayer pa yan o kung ano ano lang. mga nagdadasal ng tungkol sa love life, grades, pera, o sana tapos na yung klase. nakilala ko sa immanuel kant, epicurus, aristotle at yung mga tropahan nila. masayang nakakagulo. 

tamang trip lang.


patapos nanaman ang second sem. 2nd year na ako pag pasok. 2nd year ulit. matatapos na yung mga sleepless nights. mga tipong hindi ka makatulog dahil kailangan mong tapusin yung plate. o hindi ka makatulog dahil may iniisip ka. o yung makakatulog ka tapos pag gising mo. wala ka pang nagagawa na dapat ipasa mamaya. O_O . daming bagong kaibigan. ang tanong lang naman eh kung nawawala din ba ang mga ito. magulo sa akin. hindi ko alam kung yung iba kong naging kaibigan eh andun pa din ba? sila pa din ba yung nakilala ko dati. o sila yung mukhang nakilala ko dati at hanggang dun na lang. may mga ibang ganun pa din. pero sa iba. hindi ako sigurado. may instances na pag bumabalik ako sa kanila. nao- OP na ako. hindi ko alam. masasabi ko nga na "that's life". 

do friends last forever??? maybe for some. depende ata sa tao yun. 

nung may sinubukan akong survey sa facebook. tapos binasa ko yung result. may part dun na. nag sabi (hindi eksato itong sasabihin ko). na merong part ng personality ko na, madaling makipagclose ang mga tao sa akin pero pag dating sa part na yun. na makikipagclose na sila. bigla daw akong nawawala... napaisip ako...

oo parang may part sa akin na ganito. wala akong consistency. ako yung may problema ata. hindi yung iba. 

hindi ako magaling sa mga bagay bagay. siguro may alam lang. hindi naman ako mabait. minsan may topak ako. pangit ko pa (hindi counted yung sinabi ng nanay ko na pogi daw ako). seriously. hindi ko kilala ang sarili ko. wala akong acceptance sa mga bagay bagay. hindi din ako marunong mag appreciate ng mga bagay bagay. maingay ako sa harap ng tao. pero tahimik talaga ako. selfish ako. hindi ako masaya sa nangyayari sa buhay ko. masaya ako sa ginagawa ko. pero sa pangkalahatan. hindi ata. hindi ako marunong umibig. hindi ako marunong manligaw. maraming negativity sa akin. kailangan ko na ata ng psychiatric help O_O.. hindi applied dito yung kasabihan na. 

"the more you say you are. the more you are not. "

balik nanaman ako sa pagiging emo. anong masama sa pagiging emo? parang sa pagiging pangit, sa pangungulangot sa daan, sa pag sisinungaling. sa lahat.... walang masama. depende na lang sa reaksyon ng ibang tao. sa sasabihin sa iyo ng lipunan. 

parte ng pagiging tao ang lahat ng bagay. kahit pagiging emo. hindi ka naman kasi masaya parati eh. may times na malulungkot ka talaga. hindi maiiwasan yun... living a life is inevitable. parang sa mga exams din yan. required isulat ang name. 

being rational is hard, no one is perfect in making decisions. no one is always praised for being rational. because being rational or making rational decisions, it's created for only not the good of one's self but for the common good.

living a life is so complex. no recipe is created for living, like no life is forever. happiness is grasping water, for at a moment you thought that you already grasped water itself but it already slips away.

that's the complexity of happiness. being happy or contented. 

it's enclosed in the moments that will live forever.

everyone is chasing after happiness, not money, not fame, not superficial objects, not petty dreams. but the happiness that they thought enclosed in those. some said that achieving happiness requires little. 

nasa iyo na kung paano mo hahabulin yung sarili mong happiness.

everyone is chasing happiness not sadness. 

everyone deserves one,